Zwierzęta

Szczegóły

Autor: MT00

Kategoria: Zwierzęta

Utworzono: 11 listopad 2014

Poprawiono: 29 styczeń 2015

Odsłon: 2135

   Chociaz rosomak i skunksy to ssaki należące do tej samej rodziny łasicowatych, to jednak nie są one ze sobą blisko spokrewnione. Skunksy są znane z tego, Ĺźe w zagroĹźeniu wydzielają substancję o odraĹźającym zapachu, a rosomak słynie ze swojej siły.

   Na świecie występuje 13 gatunkĂłw skunksĂłw, a rosomak jest jedynym przedstawicielem w swojej grupie. Obszar występowania skunksĂłw jest ograniczony do terenĂłw obu Ameryk, natomiast rosomak zasiedla północne rejony Europy, Azji i Ameryki Północnej.

   Rosomak jest największym przedstawicielem rodziny łasicowatych. Wygladem przypomina małego niedĹşwiedzia. Skunksy są o wiele mniejsze, wyróşniają się czarno-białym futrem, ktĂłrego rysunek jest charakterystyczny dla danego gatunku.

   Rosomaki posiadają kryjĂłwki w jaskiniach, pomiędzy skałami lub zwalonymi drzewami. Ssaki te prowadzą zwykle nocny tryb Ĺźycia. W poszukiwaniu zdobyczy pokonują duĹźe odległości – czasami nawet do 45 km w ciagu dnia. Rosomak to wielki Ĺźarłok. DrapieĹźnik ten, dzięki temu Ĺźe w trakcie jednego posiłku potrafi zjeść bardzo duĹźo mięsa, moĹźe przetrwać długie okresy bez poĹźywienia. Pomimo duĹźego ciężaru ciała mogą biec galopem nawet przez 10 kilometrĂłw.

   Skunksy są bardziej towarzyskie niĹź rosomaki i często posiadają wspĂłlne terytoria, a nawet te same kryjĂłwki. Większość skunksĂłw to ssaki o nocnym trybie Ĺźycia. Skunksy i rosomak to zwierzęta mięsoĹźerne.

   Wszystkie gatunki z rodziny łasicowatych posiadają gruczoły odbytowe, ktĂłrych wydzielina najczęściej słuĹźy do zaznaczania terytorium. Gruczoły te są najlepiej rozwinięte u skunksĂłw, ktĂłre potrafią w stanie zagroĹźenia spryskiwać ich wydzieliną atakujących je napastnikĂłw. Skunks zwyczajny produkuje tak duĹźo tej substancji obronnej, Ĺźe moĹźe opryskać nią wroga nawet kilka razy. Jednak juĹź jedna taka porcja wystarczy, aby wywołać intensywny bĂłl lub, jeśli dostanie się do oczu, chwilową utratę wzroku. Skunks potrafi strzelać tą śmierdzącą substancją na dwa, trzy metry.

Źródło: Świat Wiedzy

MT

Szczegóły

Autor: MT00

Kategoria: Zwierzęta

Utworzono: 21 październik 2014

Poprawiono: 21 grudzień 2014

Odsłon: 2052

   Odgłosy, ktĂłre wydają humbaki należą do najpiękniejszych i najbardziej tajemniczo brzmiących w przyrodzie. Kiedyś dzwięki te były zagadką dla biologĂłw. Obecnie naukowcy nagrywają je i potrafią przypisać konkretnym osobnikom, co ułatwia śledzenie tras wędrĂłwek tych waleni, pokonujących tysiące mil w wodach oceanĂłw. Humbaki wykonują najdłuĹźszą i najbardziej zróşnicowaną pieśń w krĂłlestwie zwierzat, posługując się złoĹźonymi seriami dĹşwiękĂłw. Oddzielone są one klaśnięciami, trwającymi mniej niĹź 1/100 sekundy o częstotliwości 30 kHz. Jedna pieśń moĹźe trwać do 30 minut. W głębiach oceanĂłw widoczność jest słaba, natomiast głos rozchodzi się dobrze, tak więc pieśń jest dobrym sposobem kontaktowania się i nnymi osobnikami. Nawoływania mogą rozchodzić się na setki kilometrĂłw. Najgłośniejszymi osobnikami są samce poszukujące partnerki. Pieśń jest chyba wyrazem zadowolenia, gdyĹź humbaki nie śpiewają, kiedy w pobliĹźu są drapieĹźniki, i nie wykorzystują pieśni w celach echolokacyjnych lub Ĺźerowiskowych.

   Trudno jest zaobserwować walenie pływające w oceanach, gdyĹź większość czasu spedzają pod wodą, jednak charakterystyczne „fontanny”, dochodzące do 3 m, są pewnym znakiem ich obecności. Mają ogromne, wyglądające jak skrzydła płetwy boczne, mierzące prawie pięć metrĂłw, i głęboko pofałdowaną skĂłrę na gardle. Spodnia strona ogona kaĹźdego humbaka ma niepowtarzalny biały wzĂłr. Tak jak wszystkie ssaki, walenie muszą oddychać tlenem atmosferycznym, jednak ich „nos” jest specjalnie przystosowanym otworem oddechowym połoĹźonym na plecach. Jest on otoczony grubymi „wargami” bardzo elastycznej tkanki, ktĂłra - kiedy zwierzę jest pod wodą - szczelnie zamyka otwĂłr.

   Wielorybnictwo doprowadziło do znacznego zmniejszenia populacji humbakĂłw. Obecnie wieloryb ten jest chroniony przez moratorium ustanowione przez Międzynarodową Komisję Wielorybniczą, jednak jego populacja jest tak nieliczna (nie więcej niĹź 6000 osobnikĂłw), Ĺźe róşnorodne choroby i zanieczyszczenia wĂłd morskich mogą w końcu doprowadzić do zagłady gatunku.

 Czy wiesz, Ĺźe …

•  Samiec humbaka moĹźe śpiewać przez 24 godziny bez przerwy, a jego repertuar składa się z wielu róşnorodnych „pieśni”.

• W Antarktyce humbaki Ĺźywią się krylem, natomiast na półkuli północnej zjadają ryby Ĺźyjące w ławicach, np. sardynki i dorsze. NiektĂłre osobniki nauczyły się podążać za trawlerami i Ĺźywić wyrzucanymi z nich resztkami.

• W czasie godĂłw dotykają się pyskami, ocierają się o siebie i głaszczą.

Źródło: Świat Wiedzy

MT 

Szczegóły

Autor: MT00

Kategoria: Zwierzęta

Utworzono: 21 październik 2014

Poprawiono: 21 grudzień 2014

Odsłon: 2125

   Gatunek ginący, objęty ścisłą ochroną. Obecnie tylko nieliczne osobniki pandy wielkiej Ĺźyją na wolności, a w ogrodach zoologicznych należą do największych rzadkości. Jest dobrze znanym na świecie zwierzęciem o charakterystycznym wyglądzie. Podstawowym kolorem jej gęstego, wełnistego futra jest biały, czarną barwę mają kończyny, stopy, pas biegnący wdłuĹź ramion oraz uszy i obwĂłdki wokół oczu o pionowych Ĺşrenicach. Jedną z cech tego gatunku, bardzo przydatną przy zdobywaniu pokarmu jest posiadanie wyrostka (dodatkowy człon kończyny przedniej) tworzącego jakby szĂłsty palec, osadzony przeciwstawnie do pozostałych, co umoĹźliwia pandzie obejmowanie gałęzi bambusa.  Na wolności panda wielka występuje tylko w zimnych i wilgotnych wysokogĂłrskich lasach (na wysokości od 1200 do 4000 m n.p.m.), w Syczuanie w Chinach. Te obszary porasta bambus – ulubiona jej roślina pokarmowa.

   Pandy Ĺźyją samotnie (poza okresem rozmnaĹźania), kaĹźdy z osobnikĂłw ma własne terytorium, oznakowane wydzielinami gruczołów zapachowych. Większą część doby – około 16 godzin, spędzają jedząc. Potrzebują wiele pokarmu (10-20 kg dziennie), by dostarczyć organizmowi odpowiednich ilości substancji odĹźywczych, poniewaĹź spoĹźywany przez nie pokarm jest niskokaloryczny.

   Dojrzałość płciową osiągają po 6 latach, samice rodzą młode co 2-3 lata. To powolne tempo rozmnaĹźania się jest jedną z przyczyn drastycznego spadku liczebności populacji tego pięknego zwierzątka w środowisku naturalnym. Jednak podstawową przyczyną było niszczenie naturalnych środowisk występowania, spowodowane działalnością człowieka. Na obszarach zasiedlonych przez ten gatunek wydzielono specjalne obszary i objęto je ścisłą ochroną rezerwatową. UwaĹźnie obserwują go naukowcy.

   Pandę zaliczono do gatunkĂłw wymierających i wpisano na tzw. czerwoną listę gatunkĂłw objętych ścisłą ochroną. MoĹźe jednak zabiegi związane z ochroną pandy wielkiej nie dopuszczą do wyginięcia jednego z najpiękniejszych misiĂłw na świecie.

   Panda wielka jest symbolem Światowego Funduszu Ochrony Dzikich Zwierząt (WWF), ktĂłrego zadaniem jest finansowanie i koordynowanie działań związanych z ochroną gatunkową zwierząt na całym świecie.

Żródło: Świat Wiedzy

MT

Szczegóły

Autor: MT00

Kategoria: Zwierzęta

Utworzono: 20 październik 2014

Poprawiono: 21 grudzień 2014

Odsłon: 2514

   Do rodziny niedĹşwiedzi naleĹźy kilka odrębnych gatunkĂłw, Ĺźyjących w róşnych rejonach świata. Wszystkie charakteryzuje krępy, ciężki tułów i krĂłtkie, mocne nogi oraz mały ogon. Stopy mają płaskie i duĹźe, kaĹźda jest uzbrojona w pięć długich, ostrych jak brzytwy, pazurĂłw, ktĂłre – w przeciwieństwie do kocich – są nieruchome. Całe ciało jest pokryte gęstym futrem, ktĂłrego włos ma róşny kolor i gęstość. NiedĹşwiedĹş chodzi zwykle na czterech łapach, w charakterystyczny, ociężały sposĂłb. Od czasu do czasu jednak potrafi stanąć na dwĂłch łapach i przejść w takiej pozycji kilka krokĂłw. Chodzi opierając się na całych stopach, podobnie jak człowiek. W razie potrzeby jest w stanie przejść w galop i osiąga zaskakującą prędkość – do 50-60 km/h. Świetnie potrafi się wspinać, często wchodzi na drzewa, wszystkie potrafią pływać, a najlepszym pływakiem jest niedĹşwiedĹş polarny.

   NiedĹşwiedzie jedzą najmniej mięsa ze wszystkich im podobnych ssakĂłw. Większą część ich diety stanowi pokarm roślinny. Wyjątkiem jest niedĹşwiedĹş polarny. Pokryte śniegiem i lodem tereny, na ktĂłrych przyszło mu Ĺźyć, oferują niewiele pokarmĂłw roślinnych, zatem niedĹşwiedĹş ten jest bardzo aktywnym myśliwym – szczegĂłlnie łasym na foki. Inne niedĹşwiedzie stale poszukują owocĂłw i jagĂłd, grzybĂłw, orzechĂłw i Ĺźołędzi, uzupełniając tę dietę owadami, miodem i larwami pszczół – w okresach, kiedy moĹźna znaleźć takie przysmaki. Zabijają teĹź i zjadają mniejsze ssaki i gady, jeśli napotkają takowe. Większość niedĹşwiedzi jest aktywna w ciągu dnia – główną część swojej aktywności koncentrują na poszukiwaniu jedzenia. Węch jest najostrzejszym ze zmysłów, toteĹź często siadają na zadnich łapach i wdychają powietrze w nozdrza.

   NiedĹşwiedzie zamieszkujące chłodniejsze tereny, z wyjątkiem niedĹşwiedzia polarnego, pochłaniają najwięcej pokarmu jesienią, aby zmagazynować jak największą ilość tłuszczu przed zapadnięciem w sen zimowy. Kiedy ziemię zaczyna pokrywać śnieg – misie znajdują sobie kryjĂłwkę, wyściełając ją trawą, liśćmi i mchem – zapadają w głęboki sen. Po około sześciu miesiącach, słabe i wychudzone, wychodzą wiosną z kryjĂłwki.

   Samice wszystkich niedĹşwiedzi rodzą – w środku zimowego snu – niewiarygodnie małe młode, najczęściej bliĹşnięta. Nowonarodzony potomek waĹźy tylko 200-700g, wygląda jak mały szczur, jest ślepy, bezzębny i pozbawiony owłosienia. Po urodzeniu pozostaje w kryjĂłwce z matką, pijąc jej, bogate w składniki odĹźywcze, mleko i szybko rosnąc. Gdy wiosną wyjdzie, trochę niepewnie, na słońce, będzie wyglądał jak prawdziwy mały miś. Młode pozostają z matką przez pierwsze dwa, trzy lata swojego Ĺźycia. Po tym okresie samica znowu zachodzi w ciążę, więc właściwie większość swego Ĺźycia spędza opiekując się młodymi.

 Czy wiesz, Ĺźe ….

• Futro północnoamerykańskich czarnych niedĹşwiedzi słuĹźy do wyrobu tradycyjnych nakryć głowy brytyjskich Ĺźołnierzy. W 1953 roku 700 amerykańskich niedĹşwiedzi zostało zabitych w Kolumbii Brytyjskiej w celu dostarczenia futra dla Ĺźołnierzy obecnych przy koronacji krĂłlowej ElĹźbiety II.

• NiedĹşwiedzie polarne są znane ze swojego wyostrzonego węchu. Potrafią z odległości 3 km wyczuć zapach palonego foczego tranu (uĹźywanego jako przynęta przez myśliwych i badaczy).

• Naukowcy potrafią ocenić wiek niedĹşwiedzia usuwając mu ząb, przecinając go w poprzek i licząc pod mikroskopem ilość pierścieni – podobnie jak słoje rocznego przyrostu w pniach drzew.

• Pod koniec lata niedĹşwiedzie przyjmują 20000 kalorii dziennie, aby odłoĹźyć zapasy tłuszczu na zimowy sen. Na początku zimy niedĹşwiedĹş brunatny moĹźe mieć pod skĂłrą warstwę tłuszczu grubości 15-25 cm.

• Waga nowo narodzonego niedĹşwiedzia brunatnego stanowi zaledwie 1/720 wagi jego matki.

 ĹšrĂłdło: Świat Wiedzy

  MT